Etc

ใช่ว่าไม่รัก คือเกลียดชัง

posted on 08 Aug 2009 08:11 by lilacderflieder in Etc
ใช่ว่าไม่รัก คือเกลียดชัง
 
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ดอกไลแลคสาวแอบรักผีเสื้อหนุ่มจากต่างถิ่น
:
ความรักของเธอเกิดขึ้นตั้งแต่วันแรกของฤดูกาลใหม่ ที่ตัวเธอผลิบานเป็นดอกไม้เล็กๆ
สีม่วงอ่อนๆ น่ารักน่าชัง และได้มองเห็นโลกอันแสนกว้างใหญ่อีกครั้ง
หลังจากหลับไหลเมื่อสิ้นฤดูกาลก่อน
และผีเสื้อหนุ่มก็เป็นเพื่อนตัวแรกที่บินเข้ามากล่าวคำทักทาย
:
วันเวลาผ่านไป ทั้งคู่สนิทสนมกันมากขึ้น จนใครๆ ก็คิดว่าเป็นคู่รัก
แต่ทั้งคู่ก็ไม่เคยพูดคุยกันในเรื่องนี้
ผีเสื้อหนุ่มที่เฮฮาสนุกสนานมักชอบแกล้งหยอกดอกไลแลคด้วยความเอ็นดู
ในขณะที่ผีเสื้อห่วงใยดูแลน้องสาวตัวน้อยอย่างไลแลค ความรักก็ก่อตัวขึ้นในใจของดอกไม้สาว
:
"แม้ว่าจะรัก แต่เธอเป็นหญิง จะพูดออกไปอย่างไร
แม้ว่าจะรัก แต่เพราะเป็นเพื่อน จะทำอย่างไรได้"

เธอเฝ้าคิด แต่ก็ไม่มีคำตอบให้ตัวเอง
:
จนวันหนึ่ง จึงลองปรึกษากับผึ้งสาวที่รู้จัก
ผิ้งน้อยจึงเล่าเรื่องของเธอให้ดอกไลแลคฟัง ...
:
ก่อนที่เธอจะเดินทางมาที่นี่ และรู้จักกับไลแลคนั้น เธอเคยท่องเที่ยวไปในที่หนึ่ง
ที่ซึ่งเธอได้รู้จักกับผึ้งหนุ่มรักอิสระและการผจญภัย
ทั้งคู่สนิทสนมกันมาก แต่ก็ไม่เคยเอ่ยเรื่องความสัมพันธ์ว่ากำลังคบหาดูใจ
แต่วันแห่งการลาจากก็มาถึง เมื่อผิ้งสาวก็เดินทางกลับไปหาครอบครัวของเธอ
:

ทั้งคู่กล่าวลา พร้อมสัญญาว่าจะไม่ขาดการติดต่อจากกัน
และจะรอวันที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง
:

ความสัมพันธ์ดูเหมือนจะดำเนินไปด้วยดี ผิ้งสาวรอวันที่จะได้กลับไปเจอ และบอกรักเขา
แต่อยู่มาวันหนึ่ง ผิ้งหนุ่มก็ขาดการติดต่อไป
ผิ้งสาวได้แต่เสียใจ และพยายามหาคำตอบว่าเกิดอะไรระหว่างเขาและเธอ
แต่เธอก็ไม่พบเจอถึงสาเหตุ และไม่ได้รับการอธิบายใดๆ จากเขาเลย
:

วันหนึ่งผิ้งสาวตัดสินใจเดินทางอีกครั้ง
บินออกไปแสนไกล เพื่อไปหาผึ้งหนุ่มใจร้าย เพื่อไปฟังคำอธิบายจากปากเขา
:

แต่เมื่อเธอไปถึง กลับได้ฟังเพียงคำตอบแสนเศร้าจากครอบครัวของผึ้งหนุ่มว่า
เขาได้จากโลกนี้ไปแล้ว จากไปตลอดกาล
:

ผิ้งสาวได้แต่เสียใจที่เข้าใจเขาผิด นี่ถ้าเธอไม่กลับมาเพื่อค้นหาคำตอบ
ก็คงไม่มีวันรู้ว่าความจริงเป็นอย่างไร ก็คงเกลียดเขาไปตลอด ด้วยเข้าใจว่า
ผิ้งหนุ่มปันใจ และไม่รักษาสัญญา
:

สิ่งที่เธอเสียใจมากที่สุดก็คือ เธอไม่สามารถบอกรักเขาได้อีก ไม่ได้อีกแล้ว
:
ผึ้งสาวเล่าเรื่องของตัวจบ ก็ปล่อยให้ดอกไม้น้อยได้คิดทบทวน
ว่าจะจัดการเรื่องของตัวเองอย่างไร
ที่เพื่อนผื้งพอจะบอกได้ก็เพียงแค่ว่า
เวลาที่ผ่านไปแล้ว เราไม่สามารถเรียกคืนกลับมาได้ ไม่ว่าจะแลกด้วยอะไร
ก็ตาม
L
เพราะการพบ และพรากเป็นเรื่องธรรมดา ที่ยากจะหลีกเลี่ยง
การจากลาระหว่างเธอกับผีเสื้อหนุ่มก็เช่นกัน
เธอได้แต่อ้ำอึ้ง เมื่อรู้ว่า ไม่มีเวลาให้เธอคิดอีกต่อไป และคนที่เธอแอบรัก
กำลังจะออกเดินทางไปยังที่แสนไกล
{
และวันเวลาแห่งการตัดสินใจก็มาถึง ดอกไลแลครวบรวมความกล้า บอกรักออกไป
ผี้เสื้อหนุ่มเอง ที่ท่าทางเหมือนรู้ความในใจของดอกไม้สาว ได้แต่กล่าวเสียใจที่เรื่องระหว่าง
เธอและเขาคงไม่สามารถพัฒนาไปไกลกว่านี้ เพราะเขามองเห็นเธอเป็นเพียงน้องสาว
ที่เขาต้องการปกป้องดูแล
L
คำตอบของพี่ชายผีเสื้อทำให้ดอกไม้น้อยเสียใจมากในตอนแรก
เธอเฝ้าครุ่นคิดว่า การบอกรักออกไปนั้น ผิดหรือถูกกันแน่
และเธอกับเขาจะพูดคุยกันเหมือนเดิมได้อีกหรือไม่
"
ก่อนที่จะจากไป ผี้เสื้อหนุ่มใช้เวลาที่เหลือ เพื่อสอนบทเรียนหนึ่งแก่น้องสาวดอกไลแลคของเขา
เขายังคงพูดคุย หยอกล้อกับเธอ เหมือนปกติ และเมื่อมองลึกลงไปในแววตาของพี่ชายผีเสื้อ
ดอกไม้น้อยก็สัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่เขามีให้เธออย่างจริงใจ
L
ดอกไลแลคนึกย้อนถึงความรักที่ผ่านมาของเธอ คนรักที่บอกรักเธอนับร้อยพันครั้ง
ก็เดินจากเธอไปในวันที่เธอเสียใจ และเดียวดาย
ตรงกันข้าม พี่ชายผีเสื้อที่ปฏิเสธความรักของเธอ กลับใช้เวลาทั้งหมดของเขาเพื่อ
มาอยู่เป็นเพื่อนเธอ บินวนไปรอบๆ เธอ ราวกับเป็นการโอบกอดที่แสนอ่อนโยน
L
บทเรียนสุดท้ายจากพี่ชายผีเสื้อ ทำให้ดอกไลแลคน้อยได้เรียนรู้ว่า
P

" ใช่ว่าไม่รัก คือเกลียดชัง "
แม้จะไม่รัก แต่ยังคงห่วงใย
แม้จะไม่สามารถอยู่เป็นคู่ ก็ใช่ว่าไม่สามารถดูแล
และนี่คือบทเรียนจากชายที่ไม่รักเธอ แต่ยังคงทำให้เธอมองว่าความรักนั้น งดงาม
 
           
  L
Lilac แค่อยากบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองบ้าง เผื่อว่าจะเป็นประโยชน์กับใครบางคน
ที่กำลังคิดตัดสินใจอะไรอยู่ เรื่องข้างบนเป็นเรื่องจริงของ Lilac เอง
แต่เพราะว่าเป็นคนถ่ายทอดอะไรออกมาไม่ค่อยเก่ง กลัวเรื่องจะน่าเบื่อ
ก็เลยพยายามเล่าออกมาเป็นนิทาน ขอบคุณมากที่อ่านจนจบนะคะ
P
ตอนนี้ Lilac  คงเป็นได้แค่เหมือนกับเพื่อนผึ้งน้อยในนิทาน
ที่ทำได้มากที่สุดคือเล่าเรื่องราวของตัวเอง ส่วนการตัดสินใจนั้น
เป็นหน้าที่ของคุณค่ะ
ป.ล. ตัวละครทุกตัวมีจริงนะเออ 
  L